شرکت‌هایی که تو خزانه کریپتو دارن، ریسکی شبیه به ترکیدن حباب دات‌کام تو دهه ۲۰۰۰ ایجاد می‌کنن

ری یوسف، موسس پلتفرم وام‌دهی همتا به همتای NoOnes app، میگه که این داستان شرکت‌های خزانه کریپتویی، که یه ویژگی اصلی چرخه فعلی بازار شده، شبیه به احساسات سرمایه‌گذارها تو دوره دات‌کام اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ هست که باعث شد بازار سهام حدود ۸۰ درصد بریزه.

یوسف به کوین‌تلگراف گفته که همون روانشناسی بیش از حد مشتاقانه سرمایه‌گذارها که منجر به سرمایه‌گذاری بیش از حد تو شرکت‌های اینترنتی و تکنولوژی اولیه موقع سقوط دات‌کام شد، با وجود حضور موسسات مالی تو کریپتو، از بین نرفته. اون گفته:

«دات‌کام‌ها یه پدیده نوآورانه تو بازار نوظهور IT بودن؛ کنار شرکت‌های بزرگی که ایده‌های جدی و استراتژی‌های بلندمدت داشتن، این مسابقه برای جذب سرمایه، آدمای مشتاق، فرصت‌طلب و رویاپرداز رو هم به خودش جذب کرد، چون فروختن چشم‌اندازهای جسورانه و آینده‌نگرانه به بازار انبوه کار راحتیه.»

اون اضافه کرد: «امروز، بازار مالی جهانی با ایده ارز دیجیتال، امور مالی غیرمتمرکز و انقلاب وب۳ داره حرکت می‌کنه.»

اون پیش‌بینی کرد که اکثر شرکت‌های خزانه کریپتویی از بین میرن و مجبور می‌شن دارایی‌هاشون رو بفروشن و شرایط رو برای بازار خرسی بعدی کریپتو فراهم کنن، ولی یه تعداد کمی از اونا زنده می‌مونن و به جمع‌آوری کریپتو با تخفیف قابل توجه ادامه میدن.

شرکت‌های خزانه کریپتویی تو چرخه فعلی بازار، حسابی سرتیتر خبرها شدن، چون سرمایه‌گذاری نهادی به عنوان نشونه‌ای از این تبلیغ می‌شه که کریپتو از یه پدیده خاص به یه طبقه دارایی جهانی تبدیل شده که دولت‌ها و شرکت‌ها دنبالشن.

همه شرکت‌های خزانه کریپتویی محکوم به فنا نیستن؛ مدیریت مسئولانه می‌تونه جلوی رکودها رو بگیره

شرکت‌های خزانه کریپتویی می‌تونن اثرات رکود بازار رو کم کنن و حتی اگه مدیریت خزانه و ریسک مسئولانه‌ای داشته باشن، رشد کنن.

کم کردن بار بدهی یه شرکت به طور قابل توجهی شانس ورشکستگی رو کم می‌کنه و شرکت‌هایی که به جای بدهی شرکتی، سهام جدید منتشر می‌کنن، شانس بیشتری برای زنده موندن تو یه رکود دارن، چون سهامدارا حقوق قانونی مشابه اعتباردهنده‌ها رو ندارن.

اگه یه شرکتی تصمیم بگیره برای تأمین مالی خرید کریپتو وام بگیره، زمان‌بندی کردن بازپرداخت بدهی، یا فاصله انداختن بین زمان بازپرداخت هر قسط بدهی، خیلی مهمه.

مثلاً، اگه یه شرکتی بدونه که بیت‌کوین معمولاً تو چرخه‌های چهار ساله عمل می‌کنه، می‌تونه بدهی‌اش رو طوری تنظیم کنه که سررسیدش پنج ساله باشه تا مجبور نشه وقتی قیمت‌های کریپتو پایینه، وام‌ها رو پس بده.

شرکت‌ها همچنین باید تو ارزهای دیجیتال با عرضه محدود یا ارزهای دیجیتال معتبر (blue-chip) که همیشگی هستن و بین چرخه‌ها خودشون رو بازیابی می‌کنن، سرمایه‌گذاری کنن، نه آلت‌کوین‌هایی که می‌تونن تا ۹۰ درصد ارزششون رو بین چرخه‌های بازار از دست بدن و گاهی وقتا هم هیچوقت بازیابی نشن.

در نهایت، شرکت‌هایی که یه کسب‌وکار فعال و درآمدزا دارن، تو موقعیت بهتری نسبت به شرکت‌هایی هستن که فقط کارشون خزانه‌داریه و هیچ جریان درآمدی‌ای برای تزریق به خریدهای کریپتویی ندارن و مثل یه شرکت خرید عمومی که به تأمین مالی وابسته است، عمل می‌کنن.

لینک منبع