باستان شناسان گورستان اسب رومی را با 100 اسکلت کشف می کنند

“تاریخ بشر در پشت اسب حمل می شود” جمله ای است که برای امپراتوری روم صادق است ، که از طریق قدرت ارتش آن ، از جمله سواره نظام آن گسترش یافته است. یک کشف باستان شناسی در آلمان بینش نادر از حیواناتی که به اجرای تمدن باستانی کمک کرده اند ، ارائه می دهد.

در ژوئیه سال 2024 ، یک پروژه ساختمانی در Branough Branttgart Bad Cannstatt تقریباً 100 اسکلت اسب کشف کرد. کاوش های بعدی ، تحت نظارت دفتر ایالتی برای حفظ بناهای تاریخی ، نشان داد که حیوانات مورخ قرن دوم میلادی و احتمالاً متعلق به یک واحد سواره نظام رومی هستند. دفن دقیق یک اسب ، رابطه نزدیک برخی از سواران و اسب های آنها را برجسته می کند ، و نشان می دهد که حتی 1800 سال پیش ، مردم به اندازه امروز ما از دست دادن حیوانات خود را سوگوار می کنند.

Cannstatt Bad یک سایت مهم نظامی رومی در نیمه اول قرن دوم میلادی بود. سواره نظام محلی احتمالاً بیش از 700 حیوان را حفظ می کرد – آنهایی که به غذا ، سرپناه نیاز داشتند و وقتی زمان فرا رسید ، دفن شد. باستان شناسان برای اولین بار وجود یک قبرستان اسب رومی را در دهه 1920 پیشنهاد کردند ، هنگامی که یک پروژه مسکن محلی اسکلت های اسب را در منطقه نشان داد. کاوش های اخیر ، که در بیانیه ای از دولت منطقه ای بادن وورتمبرگ روز چهارشنبه به تفصیل ارائه شده است ، این تفسیر را تأیید می کند.

سارا روت ، باستان شناس از دفتر ایالتی برای حفظ بنای یادبود ، در بیانیه ای گفت: “بر اساس دانش باستان شناسی و تاریخی از Cannstatt بد رومی ، اسبها را می توان به واحد سواره نظام-به اصطلاح” علا “نسبت داد که از حدود 100 تا 150 میلادی در هالشلاگ مستقر شده بود.” هالشلاگ محله ای در Cannstatt بد است. “احتمالاً نیروهای تقریبا 500 سوار حداقل 700 اسب داشته اند که ضرر و زیان به طور منظم جایگزین می شود.”

اسب های مرده به صورت جداگانه در گودالهای کم عمق و دور از قلعه سواره نظام باستانی و شهرک غیرنظامی دفن شدند. راث توضیح داد که هر مکان باید بصری مشخص شده باشد ، زیرا چاله ها به ندرت با هم همپوشانی دارند.

وی ادامه داد: “به نظر نمی رسد که اسب ها در یک رویداد بزرگ مانند نبرد یا همه گیر در همان زمان جان باختند.” “در عوض ، حیواناتی که در اینجا دفن شده اند ، آنهایی هستند که در اثر حضور آلا در Cannstatt بد به دلیل بیماری ، آسیب دیدگی یا دلایل دیگر جان خود را از دست دادند ، یا دیگر برای خدمت به عنوان اسب های نظامی مناسب نبودند. اگر اسب هنوز قادر به راه رفتن بود ، به قبرستان اسب منتقل می شد و در سایت کشته می شد تا لاروهای سنگین مجبور نشود.”

این روند در حقیقت بیشتر از یک دفن مناسب “دفع” بود. با این حال ، در یک استثناء قابل توجه ، باستان شناسان یک اسب را که با دو کوزه و یک لامپ نفتی کوچک دفن شده بود ، کشف کردند ، کالاهای سنگین که معمولاً در قبرهای انسانی یافت می شود. گنجاندن این اشیاء نشانگر پیوند نزدیک بین اسب و صاحب آن است.

راث خاطرنشان كرد: “حتی پس از حدود 1800 سال ، اندوه از مرگ این حیوان هنوز مشهود است.” در مقابل ، باستان شناسان همچنین بقایای یک مرد بالغ را در میان اسب ها و بدون هیچ کالای سنگین کشف کردند – به طور واضح کسی که جامعه رومی به عنوان یک دفن محترمانه بی ارزش تلقی می شود.

کل گورستان اسب احتمالاً بسیار بزرگتر از بقایای کشف شده توسط حفاری های اخیر است که اکنون کامل است. با این وجود ، محققان امیدوارند که کارهای باستانی بیشتر ، جنس ، سنین ، اندازه ، بیماری های احتمالی و علل مرگ را نشان دهند – با این وجود ، جزئیات بیشتر در مورد استفاده ارتش روم از اسب ها.

این یافته همچنین با ارتباط تاریخی شهر با حیوان با شکوه ، به طرز شگفت انگیزی طنین انداز است: اشتوتگارت از “استووتگارتن” قدیمی تر به معنی “یک باغ برای اسب ها” گرفته شده است.